De juiste toon

Hoe vaak gebeurt het dat ik als partner, moeder, zus, dochter – gewoon als mens dus – woorden gebruik of een accent neerleg, waar de ander zó anders op reageert dan ik voor ogen had. Die reactie was helemaal niet waar ik op had gerekend. Ik bedoelde het immers goed …

En op het moment dat ik me realiseer dat het mijn eigen woorden zijn – mijn eigen toon – die de aanleiding waren voor deze reactie, is de ander al in zijn schulp gekropen, de verdediging ingegaan, staat niet meer voldoende open om nog te luisteren naar die goed bedoelde woorden, nu in een andere formulering en op een andere toon.

En de ander heeft met zijn (haar) reactie vast en zeker ook geen kwade bedoeling; hij reageerde wellicht wat te snel en te fel, omdat er mogelijk gedachten of gevoelens naar boven kwamen die niet direct met mij of mijn woorden te maken hadden. En hij realiseert zich eveneens dat hij niet meer helemaal terug kan naar die schone lei. Wat kan communiceren toch ingewikkeld zijn.

De kunst is om ons bewust te zijn van onze eigen gedachten, onze gevoelens, onze woorden en toon. En om volledig open te staan voor de ander. Dán kunnen we echt contact hebben en bij onduidelijkheid vragen wat de ander precies bedoelt met die woorden, die toon. Dat geeft ruimte, ruimte voor groei, ruimte voor humor, ruimte voor respect en vooral … ruimte voor onszelf, de ander én elkaar.

In die sfeer – in die ruimte – maakt het niet zo heel veel uit wat je zegt en hoe je het zegt, omdat de ander er van uitgaat dat je met je woorden een positieve bedoeling hebt. En dan is communiceren helemaal zo ingewikkeld niet meer!

Wilma Sonder
mei 2009